تو ببر مهر بتان را ز سرم وقت نیاز

من به خونابه ی دل زجه ز محراب زدم

لیک با خشم شکافی زد و لرزیدم باز

آنچنان غرق وجودش همه شب باریدم

بسترم سیل شد و او زبرم رفت به ناز

راه او٬ناب و مقدس نظرم را پر کرد

عاقبت از سر ضعفش به دلم گفت:بباز

نکته ها بود میان من و آن یار سرین

سایه اش را ببرید و به خیالش شد باز

همه شب خواند که این عشق مقدس باشد

مدعی شد که غلط بود ز آغاز ٬آواز

من چو ماهی شدم و بحر وجودش دنیا

وقت شکرانه به عشقش٬رو به محراب و نماز

خشمگین٬موج شد وراند و به خاکم افکند

نفسی نیست ز کوتاهی آن روحنواز

صورتکهای مرا٬نقش ونگاری دگرست

قسمت این است٬نقابم٬همه جا وقت نیاز

منظور از(باز)همان پرنده شکاری و رام نشدنی است